W Polsce fotografia reportażowa z różnych powodów rozwijała się niezbyt prężnie. Fotoreportaż na terenach naszego kraju miał dwie formy: w pierwszym przypadku były to zdjęcia przeznaczone głównie dla prasy wielkonakładowej, przedstawiające wydarzenia polityczne i społeczne. W tym temacie najbardziej wybijającymi się twórcami byli Jan Ryś i Henryk Śmigacz - fotoreporterzy "Kuriera Warszawskiego". W drugim przypadku fotoreportaż nie był skierowany do masowego odbiorcy, istniał tylko jako przejaw pracy zawodowej. Współczesny fotografia reportażowa jest szeroko dostępna i występuje praktycznie w każdej dziedzinie. Fotografia cyfrowa rozwinęła się tak iż każdy człowiek stał się praktycznie reporterem amatorem dokumentując otaczające go środowisko...

Określenie "fotografia artystyczna" kojarzy się zazwyczaj z epoką jej rozkwitu, tzn. z okresem końca XIX i początku XX w. Jednakże rodowód jej sięga czasów znacznie wcześniejszych i warto przypatrzyć się jej początkom, wzlotom i upadkom, drogom i bezdrożom. W ciągu pierwszych 15 lat swego istnienia fotografia miała na celu jedynie wierne odtworzenie rzeczywistości. Za wyjątkowy fakt należy uznać twórczość D. O. Hilla, którego portrety były pierwszą próbą fotografii, ukazującej w autentyczny sposób ludzi określonych środowisk; nie zostały one zauważone i odkryto je na nowo dopiero pod koniec XIX wieku. Publiczność znała na ogół tylko dagerotypy i skłonna była traktować te małe portrety raczej jako wyroby rzemieślnicze niż jako obrazy oddziałujące w sensie estetycznym.

Pierwszy trwały obraz na asfalcie syryjskim uzyskał w 1826 r. Nicefore Niepce. Wymagało to 8 godzin naświetlania w świetle słonecznym. Francuz Louis Daguerre opracował praktyczny sposób wykonywania fotografii w 1837 r., co podał do wiadomości publicznej w 1839, w pół roku po pierwszej wystawie Niepc'a. Ekspozycja wymagała wtedy 5-11 min przy bardzo ciemnych obiektywach.


Podobno każdy człowiek ulega całkowitej przemianie w ciągu 7 lat, kiedy to odnawiają się wszystkie komórki jego ciała. Staje się więc wtedy kimś nowym. Może to jest właśnie powodem, dla którego niektórzy artyści (w tym i fotograficy) zmieniają co kilka lat swój styl. Dość wspomnieć Picassa z jego malarskimi okresami błękitnym czy białym; ma to też miejsce w fotografii, także portretowej. Tutaj zmiany stylu są może bardziej uwarunkowane ewolucją sprzętu i materiałów fotograficznych, ale to przecież My wyzwalamy migawkę, i My decydujemy o tym, co, kogo, i jak chcemy przedstawić. Trzeba tylko robić to świadomie.

Fotografia to, tłumacząc dosłownie, rysowanie światłem - to symboliczny i ważny fakt - i powinien się wryć w nasze myślenie. Dobre zdjęcie potrzebuje dobrego światła - można je wykorzystać gdy natura, przypadek czy realizator na koncercie je podaruje lub też sami stworzymy sobie warunki oświetleniowe.
Jednego pociąga pejzaż, innego architektura czy akt. Dla niektórych pasją jest portretowanie ludzi, dla innych reportaż czy twórcze eksperymentowanie. Łączy ich co najmniej jedno - zamiłowanie do fotografii. Stojąc przed tym samym tematem każdy przedstawi go w inny, niepowtarzalny i sobie tylko właściwy sposób.